Ervaringsverhalen

Wij stellen feedback van onze (oud-)cliënten zeer op prijs. Dit omdat wij continue bezig zijn om onze behandelingen nog verder te verbeteren. De ervaringen van onze oud-cliënten zijn ook van grote waarde voor cliënten die nog bij ons in behandeling zijn. Daarom komen er regelmatig oud-cliënten hun herstelverhaal vertellen aan de huidige groep cliënten. Hierbij komen alle voor- en tegenslagen, hobbels en successen aanbod. Cliënten herkennen zichzelf in denken, gedrag of situaties en horen bijvoorbeeld ook dat het ondanks tegenvallers, mislukte pogingen of een terugval nog steeds heel goed mogelijk is om je leven weer op de rit te krijgen. Wij hebben erg veel respect voor de cliënten die hun verhaal komen doen, die zo hard geknokt hebben om te staan waar ze nu staan en vastberaden zijn om met hun verhaal ook anderen te motiveren. Op deze pagina willen wij dan ook enkele van deze mooie, vaak ook heftige, verhalen delen.

Herstelverhaal Puck

“Mijn naam is Puck en ik ben 57 jaar.

Ik kom uit een gezin met een vader, moeder en twee oudere zussen. Bij ons thuis was het een gewoonte om elke dag alcohol te nuttigen, dat kwam meestal rond vijf uur op tafel. Toen ik 14 was mocht ik meedoen (bier met 7-up) en op mijn 15e was ik voor het eerst zat en ziek van de alcohol. De reactie was ‘eigen schuld, dikke bult’.

Ik kan me van vroeger weinig positiefs herinneren. Mijn ouders hadden veel ruzie en er werd weinig of niet gepraat. ‘Als je er niet over praat is het er niet’, leek het motto van mijn ouders. Ik voelde mij niet gehoord en hoorde er ook niet bij. Met poppen en meiden spelen vond ik maar niks en buiten bij de jongens hoorde ik ook niet bij, ik was tenslotte een meisje.

Toen ik op mijn 16e uit de kast kwam kon ik bij niemand terecht. Uiteindelijk heb ik mijn verhaal bij een lerares van school gedaan en dit bij mij thuis laten vertellen. Het nieuws werd huilend ontvangen en ik voelde mij dus opnieuw afgewezen.

Ik werd erg opstandig en schreeuwde om aandacht, ging meer alcohol drinken om mijn eenzaamheid niet te hoeven voelen. Ik ging mezelf ook bezeren, krassen in mijn armen. Die pijn was niet zo erg dan wat ik van binnen voelde. Op mijn 20e verhuisde ik naar Brabant en dacht: ‘Nu wordt alles anders’. Ik vond werk en leerde er het uitgaansleven kennen. Maar ik kreeg ‘verkeerde’ vrienden, mijn relatie ging uit en ik ging aan de coke. Gebruiken hielp niet, ik voelde me nog steeds eenzaam.

Op mijn 24e meldde ik me bij het CAD (Centrum voor Alcohol en Drugs). Daar kreeg ik te horen dat ik een jaar lang opgenomen moest worden. Ik zou dan mijn baan kwijtraken en dat zag ik niet zitten. Ik had mijn werk en dacht een ‘gecontroleerde’ drinker te zijn. Natuurlijk was dat niet zo en had de drank mij volledig in zijn macht.

Jaren later had ik een goede relatie en wilde ik gaan trouwen en samenwonen, maar dan moest wel de drank eruit. Dus heb ik mij aangemeld bij Connection SGGZ en binnen no-time kon ik opgenomen worden in de kliniek. Ik heb er geen geheim van gemaakt en iedereen die wilde weten wat ik ging doen heb ik verteld dat ik ging stoppen met de drank. Het is alsof je afscheid neemt van een goede vriend, want de drank had mij, voor mijn gevoel, tot dan toe overal doorheen gesleept.

Op 24 december 2020 ging ik, na 10 dagen detox, de kliniek in. Daar vond ik herkenning bij lotgenoten. Er was orde, regelmaat en we kregen therapieën. Hier werd voor mij duidelijk dat ik niet de enige was. Ik voelde mij begrepen en gehoord en zeker niet meer alleen.

Na de kliniektijd kwam ik weer thuis en voelde alles raar. Ik voelde me vreemd in deze grote boze buitenwereld en wist niet goed hoe nu verder. Gelukkig kon ik instromen in een nazorgtraject bij CACN Verslavingszorg met een 2-daagse dagbehandeling, waar ik veel steun aan had. Ik ben naar AA en NA meetings gegaan en daar voelde ik mij thuis, begrepen en gehoord. Ik mocht mijn zegje doen en iedereen luisterde dan ook aandachtig.  Ik heb op een aantal meetings een servicepositie, omdat ik daar veel van leer, en zeker om in een groep te praten. Werken met de 12 stappen is voor mij het medicijn. ‘Ik hoef maar één ding te veranderen, dat is alles.’”

 

Puck is in behandeling geweest in de kliniek op Landgoed Kortenbos van 24 december 2020 tot 1 februari 2021, daarna ambulant bij CACN Verslavingszorg van 5 april 2021 tot 27 mei 2021.

Hoe kunnen wij je helpen?

is verplicht.
is verplicht.
is verplicht.
is verplicht.
Op de verwerking van persoonsgegevens is ons Privacy Statement van toepassing.